Al-Fawaa'id

Imam Ibn ul-Qayyim zei: Wanneer een dienaar de ochtend en de avond ingaat zonder zich om iets anders te bekommeren dan Allah alleen, neemt Allah al zijn behoeften op Zich en ontlast Hij hem van alles wat hem bezighoudt. Hij maakt zijn hart vrij voor Zijn liefde, zijn tong voor Zijn gedachtenis en zijn ledematen voor Zijn gehoorzaamheid.

Imam Ibn ul-Qayyim zei: Zoals er een bedekking is tussen de dienaar en Allah, is er ook een bedekking tussen hem en de mensen. Wie de bedekking tussen zichzelf en Allah doorbreekt, zal door Allah ook tegenover de mensen worden ontbloot.

Imam Ibn ul-Qayyim zei: Als je een schepsel vreest, voel je je bij hem onveilig en vlucht je van hem weg. Maar als je Allah, de Verhevene, vreest, vind je geborgenheid bij Hem en nader je tot Hem.

Imam Ibn ul-Qayyim zei: Iblies verheugde zich over de afdaling van Adam (vrede zij met hem) uit het Paradijs, maar hij besefte niet dat het afdalen van een duiker in de diepte om een parel te bemachtigen, in werkelijkheid een weg omhoog is.

Imam Ibn ul-Qayyim zei: Als de zonde niet was voorbeschikt, zou de mens door zelfingenomenheid (ʿoedjb) ten onder gaan. Een zonde die hem nederig maakt, is beter voor hem dan een daad van gehoorzaamheid die tot pronkerij leidt.

Imam Ibn ul-Qayyim zei: De onwetende beklaagt zich bij de mensen over Allah. Dit is het toppunt van onwetendheid over zowel Degene over Wie hij klaagt als degenen bij wie hij klaagt. Had hij zijn Heer werkelijk gekend, dan zou hij zich niet over Hem beklagen. En had hij de mensen werkelijk gekend, dan zou hij zijn beklag niet bij hen doen. Wie Allah kent, richt zijn klachten alleen tot Hem. En wie Hem het beste kent, klaagt bij Hem over zichzelf, in plaats van over de mensen, over zijn eigen daden die ertoe hebben geleid dat de mensen macht over hem kregen. Er zijn dus drie niveaus: het laagste is dat je bij Zijn schepselen over Allah klaagt. Het hoogste is dat je bij Hem over jezelf klaagt. Daartussen ligt het niveau waarop je bij Hem over Zijn schepselen klaagt.

Imam Ibn ul-Qayyim zei: Oprechtheid kan in het hart niet samengaan met de liefde voor lof en waardering en het verlangen naar wat de mensen bezitten, net zomin als water en vuur, of een woestijnhagedis en een vis, samen kunnen gaan. Als je werkelijk naar oprechtheid verlangt, richt je dan eerst op je verlangen naar wat de mensen bezitten en slacht die met het mes van de wanhoop. Richt je vervolgens op je liefde voor lof en waardering en keer je daarvan af, zoals degenen die deze wereld liefhebben zich van het Hiernamaals afkeren. Wanneer je je verlangen weet te bedwingen en onverschillig wordt voor lof en waardering, wordt het gemakkelijker om oprechtheid te bereiken.

Imam Ibn ul-Qayyim zei: Allah heeft de menselijke ziel geschapen als een voortdurend draaiende molensteen die nooit stilstaat. Zij moet altijd iets hebben om te malen: wordt er graan in gelegd, dan maalt zij graan; wordt er zand of grind in gelegd, dan maalt zij zand of grind. De gedachten en ingevingen die door de ziel gaan, zijn als datgene wat in de molen wordt gelegd. Die molen blijft nooit leeg, maar maalt voortdurend wat haar wordt aangereikt. Bij sommige mensen maalt zij graan waaruit meel voortkomt dat henzelf en anderen ten goede komt. Bij de meesten maalt zij echter zand, grind, stro en dergelijke. Wanneer de tijd aanbreekt om te kneden en te bakken, zal blijken wat hun maalwerk werkelijk heeft opgeleverd.

Imam Ibn ul-Qayyim zei: Als de dienaar zijn Heer werkelijk recht zou doen, wat natuurlijk onmogelijk is, dan zou hij beseffen dat Allahs Gunst groter is in wat Hij hem van deze wereld, haar genietingen en haar weelde heeft onthouden dan in wat Hij hem daarvan heeft geschonken. Hij onthield hem slechts om hem te geven, beproefde hem slechts om hem beter te maken, stelde hem slechts op de proef om hem te zuiveren en liet hem slechts sterven om hem werkelijk tot leven te brengen. Hij bracht hem slechts naar deze wereld om zich voor te bereiden op de ontmoeting met Hem en de weg te bewandelen die naar Hem leidt.

Imam Ibn ul-Qayyim zei: Tijdverspilling is erger dan de dood. Tijdverspilling verwijdert je namelijk van Allah en het Hiernamaals, terwijl de dood je slechts verwijdert van deze wereld en haar inwoners.

Imam Ibn ul-Qayyim zei: De dienaar staat twee keer voor Allah, tijdens het gebed en op de Dag waarop hij Hem ontmoet. Wie naar behoren voor Allah staat in het gebed, voor hem zal het staan op die Dag worden vergemakkelijkt. Maar wie het eerste moment lichtvaardig opvat en daaraan geen recht doet, voor hem zal het tweede moment zwaar worden.

Imam Ibn ul-Qayyim zei: Een daad die zonder oprechtheid (ikhlaas) en zonder navolging (iqtidaa') van de Profeet (vrede zij met hem) wordt verricht, is als een reiziger die zijn reiszak met zand vult. Het verzwaart zijn last, maar levert hem niets op.